گشایش دفتر نمایندگی اقتصادی آمریکا و ایران نهائی شد

نویسنده حمیدرضا ذاکری 
موضوع احتمال افتتاح دفتر تجاری آمریکا در ایران که در دو سال گذشته یکی از موضوع های بحث بین ایران و آمریکا بوده با روی کار آمدن حسن روحانی و وعده تلفنی ایشان و باراک اوباما در سفر سال گذشته آقای روحانی به نیویورک جان تازه ای بخود گرفت و در یک سال گذشته بوسیله دو طرف ابعاد این موضوع مورد تحقیق قرار گرفته و طرفین اخیرا به جمع بندی مشترکی رسیده اند که پس از توافق اتمی روزهای آینده این امر به واقعیت خواهد پیوست و صدور مجوز   برای کمپانی فلیپ موریس بزرگترین تولید کننده سیگار جهان با مارک معروف مارل بورو اولین و مهمترین قدمی است که از سوی ایران برای احقاق این وعده صورت گرفته و شرکت های فرانسوی و آلمانی و انگلیسی هم برای نمونه امتیازاتی را دریافت کرده اند که در روزها و هفته های آتی از آن پرده برداری خواهد شد ولی موضوع مهم این است که چه کسی شریک و دارنده سود این امتیازات میلیاردی خواهد بود ؟ دولت مستقیما ؟؟ حوزه علمیه ؟؟ بیت رهبری ؟؟ سپاه پاسداران ؟؟ چه کسی ؟؟؟، آیا دعواهای درون نمایندگان مجلس برای سهم خواهی از این مبادلات تجاری و دفاتر نمایندگی است ؟ آیا سپاه پاسداران هم درون این دایره جای خواهد گرفت و یا بدلیل بودن در محدود تحریمات بوسیله آمریکا از گردونه خارج شده است ؟؟/ آیا این موضوع بر روند حقوق بشر در ایران تاثیر خواهد داشت و زندانیان سیاسی به مجاری تنفسی خواهند رسید ؟؟؟ و هزاران سئوال دیگر که باید منتظر ماند و دید که رابطه جدید ایران و آمریکا پس از 36 سال چگونه رابطه ای خواهد بود و در کدام جدول جهانی تعریفی برایش پیدا خواهد شد .

با احقاق این حقیقت و ورود مستقیم شرکت های بازرگانی اروپا و آمریکا به ایران بزرگترین کشوری که رقم های نجومی را متضرر خواهند شد در رتبه نخست ترکیه خواهد بود که بر اقتصاد آن کشو سالانه بیش از 90 میلیارد دلار خسارت وارد خواهد نمود و در رتبه بعدی امارات متحده عربی با متضرر شدن بیش از 59 میلیارد دلار در سال و کشور های پاکستان و آذربایجان و ارمنستان از دیگر کشورهائی خواهند یود که در این مهم متضرر خواهند شد و بقیه کشورهای هم مرز ایران با سود سرشاری روبرو خواهند شد منجمله عراق و اقلیم کردستان و افغانستان و تاجیکستان و ازبکستان و ترکمنستان که با شاهراه های ریلی و ترانزیت کالا از بنادر ایران هم در زمان و هم در هزینه با 40 درصد کاهش سود خواهند داشت.

خبرگزاری «ترند» در این زمینه به نقل از محمدرضا سبزعلی پور، رئیس مرکز تجارت جهانی ایران می نویسد موضوع گشایش دفتر تجاری آمریکا در تهران و همچنین افتتاح دفتری مشابه از سوی ایران در واشنگتن، به نتایج مذاکرات هسته ای میان ایران و گروه 1+5 بستگی دارد.  وی گفته دو سال پیش مذاکراتی در این زمینه میان مقامات ایرانی و آمریکایی انجام شده است. 

توافق نهائی وزیران خارجه آمریکا و فرانسه بر سر مسئله هسته ای ایران

حمیدرضا ذاکری 

جان کری وزیر خارجه ایالات متحده این ماه برنامه سفر گیج کننده ای به منظور اطمینان یافتن از دستیابی به توافق تا مهلت مقرر 24 نوامبر دارد. یک سری از جلسات میان کری و برخی از اعضای گروه 5+1 در جریان است تا اطمینان یابند که به همه ی مسائل تا قبل از آغاز رسمی مذاکرات در 18 نوامبر در وین، پرداخته شده است.

کری روز 5 نوامبر در پاریس با لوران فابیوس وزیر امور خارجه فرانسه دیدار کرد. چند دلیل برای این دیدار وجود داشت که شامل پاسخ به سوالات فرانسه در رابطه با چارچوبی که ایالات متحده به ایران به منظور استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای داده است، می شد. دو روز پیش این مسئله توسط رئیس جمهور اوباما در یک کنفرانس خبری اشاره شد، این امر می تواند مورد توافق ایران و روسیه باشد، اما هنوز جزئیات آن تایید نشده است.

درحالی که احتمالاً کری از فابیوس برای تعلیق یا کاهش تحریم های اروپا علیه ایران در زمان مقرر کمک خواسته است، هدف اصلی از این دیدار اطمینان بخشی به وزیر خارجه فرانسه بوده است تا اتفاقی که سال گذشته رخ داد مجدداً تکرار نشود. سال گذشته قبل از توافق ژنو فابیوس اعلام کرد که توافق اصلی میان ایران و ایالات متحده صورت گرفته و سپس به اطلاع دیگر کشورها رسیده است. این بار کری این ریسک را نکرده و با دقت آخرین جزئیات تحولات بین تهران و واشنگتن را به اطلاع فابیوس رسانده است.

در عین حال کاترین اشتون 7 نوامبر با مدیران سیاسی 5+1 در وین ملاقات کرد. هدف این دیدار هم آگاه ساختن طرفین از تحولات اخیر است. دو روز پیش هم جان کری با سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه در حاشیه اجلاس سازمان همکاری های اقتصادی آسیا-پاسیفیک (اپک) در پکن دیدار کرد. کری احتمالاً به دنبال بررسی آخرین وضعیت روسیه برای باز فرآوری بخش عمده ای از اورانیوم با غنای پایین ایران برای استفاده در نیروگاه هسته ای بوشهر است. این اقدام زمان گریز هسته ای ایران برای ساخت سلاح هسته ای را افزایش می دهد. در نتیجه این اقدام، برنامه هسته ای ایران با چند هزار سانتریفیوژ بیشتر مورد قبول کنگره آمریکا و رژیم اسرائیل خواهد بود. کری به خوبی می داند که همکاری روسیه برای تکمیل توافق ضروری است و نمی خواهد شاهد هیچ شگفتی ای در آخرین لحظه باشد.

علاوه بر این کری با محمد جواد ظریف همتای ایرانی اش و کاترین اشتون در روزهای 9 و 10 نوامبر در عمان، جایی که مذاکرات محرمانه میان ایران و آمریکا که زمینه ساز برگزاری مذاکرات هسته ای شد، دیدار کرده است. هدف این دور از مذاکرات نزدیک تر کردن پارامترهای برنامه اقدام مشترک به توافق نهایی است. با تضمین لاوروف درباره حذف و پردازش اورانیوم غنای پایین ایران، دیگر تعداد سانتریفیوژهای فعال ایران اهمیت نخواهد داشت. بعد از گفت وگو با فابیوس و با حمایت اشتون، به احتمال زیاد کری لغو یا تعلیق بخش قابل توجهی از تحریم های اروپا در گام اول را تایید خواهد کرد.

علاوه بر این درباره ی تحریم های کنگره آمریکا هم رئیس جمهور می تواند از طریق دستورات اجرایی و تا زمانی که در قدرت است از وتوی خود برای توقف تحریم های جدید استفاده کند و جانشینش باید درباره سرنوشت تحریم ها با کنگره مذاکره کند. کری همچنین می تواند کاری کند تا توافقی که در زمان اوباما به دست می آید دیگر برای رئیس جمهور آینده و کنگره غیرممکن باشد تا دستاوردهای مثبت آن را نابود کنند.  

پس از مذاکره سه جانبه، جلسه ای هم میان مدیران سیاسی در 10 نوامبر در سلطان نشین عمان برگزار می شود که به احتمال زیاد برای جمع بندی مباحث توافق شده برای ارائه در جلسه ی وزیران و تمکیل روند توافق نهایی صورت خواهد گرفت. پس از گذشت حدود یک هفته که به منظور مشاوره در پایتخت ها و اطلاع رسانی به ناظرین مذاکرات (آژانس بین المللی انرژی اتمی، دبیرخانه سازمان ملل، عربستان سعودی و رژیم اسرائیل) خواهد بود، ایران و گروه 5+1 قرار است 18 نوامبر در وین دور هم جمع شوند تا یک هفته قبل از اتمام مهلت، برای حصول توافق نهایی مذاکره کنند. باید درباره ی تمام جزئیات طرح اقدام مشترک تصمیم گیری شود و آن وقت به اطلاع وزاری امور خارجه هفت کشور درگیر در مذاکرات و کاترین اشتون نماینده اتحادیه اروپا رسانده می شود که در مراسم امضای توافق نهایی شرکت کنند.

50 % سود اتومبیلهای ساخت ایران در جیب بیت رهبری

بر اساس آمار و اطلاعات دقیق و برآوردهای مالکیتی ارگانهای وابسته و زیر مجموعه بیت رهبری ایران 50% از سود تولید و فروش خودروهای ساخت داخل ایران در جیب بیت رهبری سرازیر می شود بالغ بر 60 هزار میلیارد تومان سالیانه 

اتومبیل ها به چند برابر قیمت تولید فروخته میشوند

50 در صد قیمت اتومبیلها به حساب رهبر واریز میشود!

با لو رفتن قیمت واقعی تولید خودروهای ساخت "ایران خودرو" و "سایپا"، شورای عالی رقابت هیچگونه عکس العملی از خود نشان نداد و تنها اعلام کرد که از خریداران حمایت می کند.

قیمت تمام شده خودروها براساس نوع آنها با تومان چنین است:

پراید 3 میلیون و 700 هزار

پژوه 405 شش میلیون و 800 هزارتومان

پژوه 206 تیپ 5 هشت میلیون و 250 هزار تومان

سمند معمولی 6 میلیون تومان

سمند ال. ایکس 6 میلیون و 600 هزارتومان

ال90 هفت میلیون و 400 هزارتومان

تیبا 4 میلیون و 100 هزارتومان

اینها قیمت تمام شده هر اتومبیل برای شرکت های خودروسازی ایران است که چندین برابر قیمت تمام شده بدست مصرف کننده میرسد.

50 درصد قیمت فروش به حساب بیت رهبری تحت کنترل وحید حقانیان و یا همان سردار وحید واریز می شود و جالب اینکه خودرو هایی که در ایران شش برابر قیمت تولید فروخته می شوند، به برخی از کشورهای همسایه با همان قیمت تمام شده فروخته می شوند!

حمیدرضا ذاکری 

برای این اسید پاشی ها باید عزای عمومی اعلام کرد : حجت السلام سید حسن آقا میری

برای شنیدن سخنرانی حجت السلام سید حسن آقا میری بر روی عکس کلیک کنید 

وای به حال نمازی که آدم رو بی‌رحم کنه. وای به حال دینی که بخواد حرمت آدمها رو از بین ببره. اصلا دین رو بریز دور. اینا انسانند. یه انسان رو از هستی انداخته‌اند یه عده. اینا 

اگر قدرت های بزرگ منطقه به تفاهم نرسند خاورمیانه آبستن تحولات شگرف قرار دارد

اوضاع امنیتی و سیاسی در خاورمیانه در مرز انفجار قرار دارد و این مساله مایه نگرانی بسیاری از پژوهشگران امریکایی در واشنگتن شده است. به اعتقاد آنها وضعیت فعلی خاورمیانه بسیار غبارآلود و تیره است، مساله ای که می تواند به تندبادی قدرتمند و بزرگ با تمامی اوصاف آن ختم شود. برای همین اراده بازیگران سرسخت خاورمیانه سبب شده است تا اوضاع متناقضی به وجود آید و نوید دهنده درگیری های شدیدی باشد که می تواند تهدیدی جدی برای خاورمیانه و شعله ور شدن تحولات آن محسوب شود.

تا کنون هر کدام از بازیگران اصلی خاورمیانه تلاش کرده اند که اراده خود را بر دیگری مستولی کنند، برای همین درگیری های طولانی غیر متناسبی رقم خورده است که هیچ نتیجه روشنی هم نمی توان برای آنها متصور شد. درگیری هایی که می تواند همه را به تنگنا بکشاند. این وضعیت آشفته می تواند توپ بازی را به هر جهتی براند.

تا کنون عملیات جنگی ناهماهنگ پیشرفته است به خصوص که سلاح در اختیار همه گروه ها بوده است. در سوریه و عراق حضور پررنگ ایران در مبارزه با گروه های تروریستی را شاهدیم که این حضور در لبنان به واسطه وجود حزب الله در نبرد با گروه های تروریستی در شمال این کشور پررنگ است. نیروهای وفادار به ایران در تمامی کشورهای عراق و لبنان و سوریه در حال مبارزه با داعش هستند. مشابه همین وضعیت در یمن و لیبی نیز حاکم است.

در مورد ترکیه می توان گفت که این طور به نظر می رسد که فعلا این کشور در تعامل با تحولات منطقه آشفته و سرگردان است، از یک سو از صعود کردها می ترسد واز سوی دیگر دانسته یا نادانسته کمک به قدرت گرفتن آنها می کند. در حالی که تصور می کند صعود کردها در منطقه به دلیل صعود تهدید داعش است.

تصویری که از این وضعیت مشاهده می شود باعث می شود تا پژوهشگران این گونه برداشت کنند که منطقه به سمت تجزیه و تقسیم در حرکت است. به اعتقاد آنها با تداوم این وضعیت تجزیه بسیاری از کشورهای عربی امری گریزناپذیر است.

در این چارچوب آنها تلاش دارند تا منازعات سنی – شیعی را درک کنند. آنها می پرسند که شیعیان و سنی ها قرن ها در خاورمیانه در صلح زندگی کردند پس چه شده است که امروز با یکدیگر درگیر شده اند؟ البته آنها فراموش می کنند که یاران این دو مذهب از صدر اسلام تا کنون بارها با یکدیگر درگیر شده اند.

با این وجود اگر بشار اسد متهم است که در قلع و قمع مخالفان سنی اش شدت به خرج داده و تند عمل کرده است و آن چه رخ می دهد را سنی ها به پای علوی ها می نویسند، در دیگر کشورهای عربی نیز مشابه همین رفتار را از سوی حاکمان آن کشورها مشاهده می کنیم. به هر حال لغزیدن به جنگ های منطقه ای در خاورمیانه آغاز شده است. و در این جنگ کشورهای بسیاری سهم داشته اند. بی شک در این میان هزینه همه این نبردها را مردم بی گناه می پردازند و خلاء های به وجود آمده را نیز قدرت های منطقه ای تلاش می کنند که خود پر کنند. اگر این وضعیت به همین شکل ادامه یابد انتظار می رود که ارتش های کشورهای مختلف منطقه ای به رویارویی با یکدیگر نیز بپردازند.

در منطقه جبهه های بسیاری آماده اشتعال هستند. جبهه لبنانی – اسرائیلی می تواند خیلی سریع مشتعل شود کما این که می توان مشابه چنین وضعیتی را میان ایران و اسرائیل نیز تصور کرد. اعزام نیروهای ایرانی به سوریه برای حمایت هر چه بیشتر از اسد، بستن تنگه باب المندب در یمن یا بستن تنگه هرمز یا انفجار اعتراض های اجتماعی در عربستان که اقلیت شیعی می تواند برای احیای حقوق ضایع شده خود رقم بزند، ورود ترکیه به شمال سوریه و بیان این ادعا که این سرزمین ها در اصل متعلق به حکومت عثمانی بوده است، یا درگیری در مرزهای مصر و لیبی یا مرزهای یمن و عربستان یا وقوع حملات تروریستی در شمال آفریقا و در گذرگاه های نفتی همگی می توانند آغازگر تحولی عظیم و شعله ور ساختن جنگی ملتهب در خاورمیانه شود.

راه حل چیست؟

پژوهشگران معتقدند که تلاش برای جلوگیری از بدتر شدن اوضاع و کوشش برای بازگرداندن آرامش و اداره بحران ها تا جایی که بتوان راه حلی برای آنها یافت، تنها راه نجات خاورمیانه از جنگی فراگیر و ملتهب است. به اعتقاد آنها همه طرف های منطقه ای باید درک کنند که بدتر شدن اوضاع سبب خشم جامعه جهانی می شود و آن گاه تلاش خواهد شد به هر وسیله ای شده جلوی بدتر شدن اوضاع گرفته شود. همچنین باید به موازات آن باب گفت و گو میان قدرت های اصلی منطقه ای و برخی کشورهای محلی گشوده شود. دنیا نمی تواند تلاش کند که راه حل های خود را به جوامع خاورمیانه دیکته کند بلکه باید درک کند که ادامه جنگ های خونین به ضرر همه تمام خواهد شد.

حمیدرضا ذاکری 

رژیم ایران با توافق 24 نوامبر متحد قدرتمند آمریکا همچون زمان سلطنت خواهد شد؟

نوشته شده بوسیله حمیدرضا ذاکری 

عقربه ساعت به تندی تیک تیک میکند و به روز موعود خواهیم رسید یعنی بیست و چهارم نوامبر که ماراتون مذاکرات ایران با 1+5 آغاز می شود، مذاکراتی که دو طرف تصمیم می گیرند که آیا می توانند به اختلافات خود بر سر برنامه هسته ای ایران پایان دهند یا خیر. همه نشانه ها حاکی از آن است که ایرانی ها، اقلا جناح حسن روحانی، رئیس جمهوری ایران، عجله دارند که به پروتکلی بر سر توافق هسته ای دست یابند و تحریم های اقتصادی که چالش های بزرگی برای ایران به وجود آورده است، فورا رفع شوند. اما تهران مخفی نمی کند که رفع تدریجی تحریم ها را رد می کند و می خواهد که تحریم ها به یک باره لغو شوند و نیک می دانند از محالات است ولی ابزار فشار خوبیست.  

در مقابل رئیس جمهوری امریکا، باراک اوباما نیز مخفی نمی کند که ماموریت خود را در کاخ سفید به رسیدن به توافق نهایی بر سر برنامه هسته ای ایران متمرکز کرده و انتظار دارد که این توافق بابی مهم در ایجاد تحولی تاریخی در روابط تهران و واشنگتن بگشاید، همان طور که در زمان ریچارد نیکسون، رئیس جمهوری اسبق امریکا تحولی تاریخی در روابط واشنگتن و پکن به وجود آمد که این تحول با تدبیر هنری کسینجر، وزیر امور خارجه وقت ایالات متحده حاصل شد و توافق با ایران فقط یک گام در راه است نه بیش .

تحول در روابط امریکا – چین به اندازه ای گسترش یافت که اکنون می بینیم دو طرف در مرحله ای از شراکت اقتصادی گسترده به سر می برند. کما اینکه تنش های موجود میان دو کشور نیز فروکش کرده اند.

بر کسی پوشیده نیست که باراک اوباما، رئیس جمهوری امریکا در بعد سیاست خارجی بدلیل زیاده خواهی اسراییلی ها و عرب ها و عدم پشتیبانی بموقع متحدین اروپایی مخصوصا انگلستان و اجرای سیاستهای غلط سازمان اطلاعات آمریکا سیا در بسیاری از مناطق دنیا شکست خورده است و اکنون فقط امیدش را به توافق بر سر برنامه هسته ای ایران بسته است تا بتواند بابی تازه در روابط با ایران بگشاید که این می تواند بخودی خود تمامی شکستهای گذشته او را ترمیم نماید و صفحه ای جدید از تاریخ را ورق بزند چون تهران نقش مهمی در چهار گوشه سیاسی دنیا بازی می کند و وزنه حزب الله وزنه کوچک و سبکی نیست که جمهوری اسلامی 34 سال بر روی آن سرمایه گذاری کرده است که امروز جواب این سرمایه گذاری را حداقل در سیاست خارجی دریافت کرده است هرچند که دولت هشت ساله احمدی نژاد بدلایل چالش های سیاسی قدرتی در درون کشور محاسبات را بنفع عرب ها و اسراییل عوض نمود ولی با روی کار آمدن روحانی تمامی سرمایه گذاری های مشترک اعراب و اسراییل برای منزوی کردن و ناکوت نمودن آن با شکست روز افزونی روبرو شده است. این نظری است که بسیاری از تحلیلگران و ناظران به آن معتقدند. اگر اوباما به انتظاراتش در این زمینه برسد و همان طور که تیمش اصرار دارند، بتواند این تحول را ایجاد کند، آن گاه این احتمال وجود دارد که ایران در آینده به متحدی امین و قدرتمند برای امریکا تبدیل شود و نوعی از پیمان استراتژیک و شراکت میان دو کشور همانند قبل از انقلاب به وجود آید. البته این بار با ایران انقلابی و حکومتی از نوع دینی حاکم بر آن نه سلطنتی .

اگر به گزارش ها توجه کنیم در می یابیم که ما در برابر دو طرفی هستیم که هر کدام به دلایل خاص خود به دنبال رسیدن به توافق هسته ای هستند و اروپای تاجر هر بدنبال تجارات و سهم خود از این توافق ، و آغاز مذاکرات جدید بر سر روابط دو جانبه به ویژه در مورد منطقه خاورمیانه، که ایران تلاش دارد امریکا را وادار کند که به نقش مرکزی آن اعتراف کند، کلید خواهد خورد.

این فرصت همچنان به قوت خود باقی است، حتی می توان گفت موضوعات مختلفی بر روی میز مذاکرات کشورهای درگیر منطقه ای و همچنین اروپایی ها قرار دارد که منتظرند بعد از توافق نهایی بر سر آنها با ایران وارد گفت وگو شوند.

در حالی که ایران در بعد منطقه ای و دیپلماتیک روز به روز پیشرفت می کند و می رود تا به دستاوردهای بزرگی دست یابد، دیگر قدرت های منطقه ای از جمله عربستان و ترکیه در وضعیتی هستند که حسادت کسی را بر نمی انگیزند. آنها به ویژه از این که امریکایی ها و ایرانی ها به سمت بهبود روابط حرکت کنند و روابطی بسیار نزدیک را با یکدیگر پایه ریزی کنند، بسیار نگران هستنند و ولی تا کنون با هر توطئه ای نتوانسته اند در این رابطه شکافی ایجاد کنند. این در حالی است که هر دوی آنها همچنان نتوانسته اند روابط خود را با تهران بهبود کامل بخشند و روابط جدی و عمیقی را با آن بنا کنند، آنها در پرونده های مختلف در راس آنها پرونده سوریه با ایران اختلاف های سنگینی دارند و نیک میدانند نقطه قدرت ایران خط مقاومت است و شاهرگ ایران .

شکی نیست که اختلاف ها بر سر مصر نیز جدی است، اما در زمانی که کاخ سفید به ریاست باراک اوباما می رفت تا تحولی در روابط بین المللی ایجاد کند، آیا قدرت های بزرگ منطقه ای مثل عربستان و ترکیه و مصر فکر می کردند که به ابزاری برای تشکیل محوری برای رویارویی با خطری بزرگ تر برای خود یعنی افزایش نفوذ و قدرت گرفتن ایران رو به رو شوند؟

کارشناس امنیت بین المللی 

حمیدرضا ذاکری 

اگر مذاکرات اتمی شکست بخورد مقصر کیست

سخنرانی وندی شرمن، معاون وزیر خارجه آمریکا در همایشی در واشنگتن در روز 23 اکتبر ادعایی سوال برانگیز را مطرح کرد «ما امیدواریم که رهبران تهران اقدامات لازم برای اطمینان یافتن جهان از این که برنامه هسته ای شان صلح آمیز است، انجام دهند. اگر این اتفاق رخ ندهد، مسئولیت آن با ایران خواهد بود»، من شک دارم که اکثریت جهان این جملات مغرورانه را قبول داشته باشند. اکثریت 189 کشور عضو پیمان ان پی تی، باید درباره ی این که کدام کشور مسئول شکست مذاکرات است، تصمیم بگیرند. به همین دلیل نمی توان از قبل نتیجه گرفت که ایران مقصر است.

برعکس، بسیاری از کشورهای عضو پیمان عدم تعهد، ایران را به دلیل دفاع قاطع از حق مندرج در ان پی تی، یعنی حق استفاده از فناوری غنی سازی اورانیوم برای اهداف صلح آمیز، مورد ستایش قرار می دهند. بسیاری از این کشورها این اصل را تحسین می کنند، اما نکته ای که وجود دارد این است که از سال 1991، ایالات متحده همانند یک پسر قلدر از این مسئله عصبانی است. بدتر از این، آمریکا کشوری است که به ان پی تی عمل نمی کند و در این رابطه با دیگر کشورها رفتار بدی هم دارد.

تعداد کمی از کشورهایی که از این اصل استقبال می کنند، به خاطر باز بودن راه برای خودشان به منظور غنی سازی اورانیوم به منظور مقاصد صلح آمیز است. آنها این پیشنهاد جورج دبلیو بوش را که جهان را به کشورهای دارای فناوری هسته ای و کشورهایی که این فناوری را ندارند، تقسیم می کرد، فراموش نمی کنند. آنها به این که ایران آخرین کشوری باشد که ایالات متحده مانع از رسیدنش به فناوری هسته ای می شود، بدبین هستند.

به غیر از گروه عدم تعهد، حتی در اروپا هم افرادی وجود دارند که ایالات متحده را به خاطر خواسته های غیرمعقولش، بیشتر از ایران مورد سرزنش قرار می دهند. برخی از این افراد به هیچ وجه به ماهیت صلح آمیز برنامه هسته ای ایران شک ندارند. بعضی از آنها خواهان تجارت یا سرمایه گذاری در اقتصاد بیمار و متأثر از تحریم ایران هستند.

بر اساس ان پی تی، کشورها باید برای اطمینان دهی درباره ماهیت صلح آمیز برنامه ی هسته ای شان، تمامی مواد هسته ای خودشان را در اختیار بازرسین آژانس بین المللی انرژی اتمی قرار دهند. اخبار منتشره نشان می دهد که ایران آمادگی بیش از اندازه ای برای این گونه اقدامات دارد و نشان داده است که موافق برقراری رژیمی از بازرسی های سرزده است.

اگر این مذاکرات شکست بخورد، به خاطر عدم تمایل ایران به ارائه تضمین هایی درباره این که برنامه اش براساس انتظارات ایالات متحده و دیگر تدوین کنندگان رژیم منع گسترش سلاح های هسته ای، صلح آمیز است، نیست. بلکه به دلیل تلاش ایالات متحده برای تحمیل تفسیر رادیکالش از «تضمین های صلح آمیز بودن برنامه هسته ای» ایران است. آن چیزی که ایالات متحده از برنامه هسته ای ایران می خواهد این است که صلح آمیز باشد، یعنی اقداماتی که کارکردهای دو گانه دارند، همانند غنی سازی و برنامه هایی که اهدافی غیر صلح آمیز دارند، محدود و محدودتر شوند. این امر اگر براساس ان پی تی باشد، خوب است، اما این طور نیست.

ایالات متحده حقی قانونی ندارد تا از ایران بخواهد که برای نشان دادن این که برنامه هسته ای اش صلح آمیز است، چند هزار سانتریفیوژش را حذف کند و محدودیت بر سر آنها را تا چند دهه حفظ کند. پس این درخواست قانونی نیست و سیاسی است و مبتنی بر تفسیری رادیکال از «ارائه تضمین های صلح آمیز بودن برنامه هسته ای» است. براساس پادمان، فقط آژانس بین المللی انرژی اتمی حق نظارت بر گفته ها و عملکرد ایران را دارد. پس آنها نمی توانند ایران را ملزم به پذیرش در محدودیت استفاده صلح آمیز از فناوری هسته ای کنند.

پس سخنان شرمن بی اساس است. آژانس بین المللی انرژی اتمی هیچ گونه مدرکی دال بر نقض وظایف ایران براساس ان پی تی و پادمان پیدا نکرده است. با نقد سخنان شرمن، من هیچ گونه تلاش مشخصی از سوی ایران برای دستیابی به سلاح هسته ای ندیده ام. اگر ایالات متحده فکر می کند که راه حلی غیر از مذاکرات خوب است، می تواند مذاکرات را تمام کند، اما در آن صورت انتظار نداشته باشد که جهان فکر کند ایالات متحده از طرف دیگر، معقول تر یا برحق تر است.